Cor Eversteijn - Everlastonline

Sportartikelen

Informatie

Tags

Everlast Kickboksen Fitness Bokszak Bokhandschoenen kopen MMA

Monument voor Cor Eversteijn 1949-1983

Leven op edelkrachtstroom

Bokslegende Cor Eversteijn leefde 33 jaar in de hoogste versnelling. Fotograaf en vriend Carel van Hees eert hem postuum.

Het is 7 maart 1983. De jonge fotograaf Carel van Hees heeft met de Rotterdamse bokser Cor Ever-steijn afgesproken dat hij hem de hele dag zal volgen, vanaf het ontbijt en het wegen tot en met het gevecht ’s avonds tegen de Engelsman Cliff Gilpin in Ahoy, Rotterdam. In de afgelopen vijf jaar zijn ze bevriend geraakt, vanaf de eerste keren dat Carel voor Het Vrije Volk de bokswedstrijden moest vastleggen. Carel fotografeert Cor ook buiten de wedstrijden om en ze gaan regelmatig samen hardlopen in het Kralingse Bos. Het klikt tussen Carel en de man die de harten van de boksliefhebbers had gestolen door na een jarenlange drank- en drugsperiode terug te komen en opnieuw Nederlands kampioen te worden.

Cor is een dankbaar onderwerp voor een fotograaf. Van jongs af aan is hij een echte bink: atletisch lijf, modieuze kleren, lang blond haar en behept met de bravoure en straatwijze nonchalance van een rockster. Als mensen hem vroegen waarom hij niet alles opzijzette voor de sport, zei hij grijnzend dat hij zo graag wilde léven.

Begonnen als kermisbokser, was hij, inmiddels pupil van de legendarische bokscoach Theo Huizenaar, op zijn twintigste Nederlands amateur kampioen lichtweltergewicht. En herenkapper, die Rotterdam eind jaren zestig aan de ‘Franse coupe’ hielp. Een kampioen in de dancing en een kampioen in de ring, een kwajongen die feestte, trainde, bokste en kapte als een wervelwind. De show van Cors leven werd uitsluitend in hoogtepunten en uitersten beleefd. Als hij maar ‘the life of the party’ kon zijn.

Nu, in 1983, is Cor geen jonkie meer, geen golden boy. Hij is een gescheiden vent van drieendertig met een dochter van twaalf. Een getekende kampioen, die dankzij de ‘edelkracht-troom’ – waarop hij volgens zijn vrienden loopt – en een aan gekte grenzende trainingsijver, nog steeds in staat is zijn tegenstanders te overrompelen en neer te halen met een bliksemsnelle linkse hoek.

Carel ziet wel dat Cor zorgelijk is. De resultaten vallen het laatste jaar tegen; door gescheurde wenkbrauwen gestopte partijen, een paar keer verloren op technisch knock-out. Allemaal tegen buitenlandse boksers. Cor drukt Carel op
het hart dat hij vooral veel foto’s moet maken, want ‘Gilpin is een goeie. Ik moet hem snel op zijn kont zetten, anders doet hij dat bij mij.’ Drinken, huilen, snuiven
Van het gevecht zijn maar een handvol foto’s. Anderhalve minuut na het begin ligt Eversteijn ruim tien seconden lang voor dood op het canvas. In de kleedkamer vraagt hij wanneer de partij gaat beginnen. Dokters verbannen hem voor een half jaar uit de ring en de boksschool. Ook hardlopen zou gevaarlijk zijn voor zijn herstel, maar daar heeft hij lak aan en hij verbetert zijn persoonlijk record op de marathon met bijna een half uur tot 2:52. Hij gaat parachutespringen en met Carel op vakantie naar Griekenland.

Iedereen maakt zich zorgen om hem. En terecht: de keren dat hij verdwijnt en zich dagenlang opsluit met sterke drank en dope om zijn voortrazende gedachten en duistere gevoelens af te zetten, volgen elkaar sneller op. Het is duidelijk dat zijn bokscarrière voorbij is en dat hem een zwart gat aangaapt. Op 30 november 1983 vinden zijn vrienden hem, dood in bed, gestikt in zijn braaksel, na dagenlang drinken, huilen, snuiven.

Carel van Hees’ foto’s van Cors laatste gevecht vervullen de hoofdrol in de installatie in het Museum Boijmans Van Beuningen. De beelden van die knock-out uit het niets zijn de zwarte spiegel waarin het hele leven van Cor Eversteijn is weerspiegeld. Hierin dansen de beelden van zijn kindertijd, zijn gouden jaren, zijn huwelijk met de mooie Tess, de grauwe dagen waarin de jonge huisvader een junkie werd, zijn gevecht om af te kicken, weer te gaan trainen en applaus te oogsten.

Carel van Hees: ‘Toen hij overleed, dacht ik: ik ga ervoor zorgen dat je niet vergeten wordt. Ik dacht toen aan een fotoboek over hem. Maar ik was jong, ik wist ook niet wat voor materiaal er was en waar ik dat moest vinden. Het is er al die jaren niet van gekomen. Tot ik een paar jaar geleden zijn dochter tegenkwam, Peggy, en een schok van herkenning kreeg: diezelfde uitdrukking, dezelfde energie. Het hele verhaal, maar vooral mijn eigen belofte ooit een boek over Cor te maken, kwamen weer boven. Peggy heeft ervoor gezorgd dat ik in contact kwam met een enorme rijkdom aan materiaal. Knipselmappen, fotoalbums, Cors handschoenen, zijn bokstenue, lijsten van namen en adressen. Toen kon ik mijn belofte gestand doen.’